ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ




Στην υπηρεσία της Google

Chris Anderson, Η Μακριά Ουρά

 

 

Τον Ιούλιο του 2006 εκδόθηκε στις ΗΠΑ ένα βιβλίο που έμελλε να αποτελέσει έναν κοινό τόπο των απανταχού τεχνόφιλων του πλανήτη. Συγγραφέας του ο διευθυντής σύνταξης του πλέον διάσημου τεχνολογικού περιοδικού Wired και πρώην δημοσιογράφος του Economist, Κρις Αντερσον. Το βιβλίο είχε τον παράξενο για τους πολλούς τίτλο The Long Tail, αλλά το περιεχόμενό του ήταν γνωστό από καιρό, καθώς ο συγγραφέας το συζητούσε μέσω άρθρων στο Wired καθώς και μέσα από το ιστολόγιό του. Κάθε χρόνο εκδίδονται δεκάδες βιβλία που υμνούν το Διαδίκτυο και τις επαναστάσεις του, αλλά ελάχιστα γνωρίζουν την επιτυχία της Μακριάς Ουράς, η οποία βρέθηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες στη λίστα ευπωλήτων των New York Times. Ο λόγος ήταν ότι το βιβλίο «κατοχύρωσε» θεωρητικά την καινούργια διαδικτυακή οικονομία, δημιουργώντας προσδοκίες αδιάκοπης ανάπτυξης των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στο ηλεκτρονικό εμπόριο.

 

Στο επίκεντρο της ανάλυσης του Αντερσον βρίσκονται οι μετασχηματισμοί που επιφέρει το Διαδίκτυο στην οικονομία και τον πολιτισμό. Ο συγγραφέας παρατηρεί τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι μεγάλες διαδικτυακές επιτυχίες και ανακαλύπτει ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται με εντυπωσιακή συνέπεια. Το διαδικτυακό βιβλιοπωλείο Amazon, η μηχανή αναζήτησης Google, η υπηρεσία ενοικίασης Netflix, η Wikipedia, το ebay, το itunes, καθώς και δεκάδες άλλες διαδικτυακές επιτυχίες εξαρτούν την κερδοφορία τους από τις πωλήσεις εξειδικευμένων προϊόντων που απευθύνονται σε λίγους. Φυσικά τα εν λόγω ηλεκτρονικά καταστήματα εξακολουθούν να πωλούν και τα προϊόντα που προορίζονται να γίνουν hit ή best seller, αλλά τώρα αρχίζουν να εμπεδώνουν ότι το μέλλον των πωλήσεων βρίσκεται στα προϊόντα που πωλούν ένα ή δύο αντίτυπα το εξάμηνο ή και το χρόνο.

Η "Μακριά Ουρά" είναι ουσιαστικά ένα μοντέλο πωλήσεων που εγκαινιάζει μια εποχή πρωτοκαθεδρίας του ιδιαίτερου σε βάρος του μαζικού. Σε λίγο, υποστηρίζει ο Αντερσον, οι χολιγουντιανές ταινίες δεν θα συνιστούν πια το κυρίαρχο σημείο αναφοράς μας. Το ίδιο θα συμβεί με τις τηλεοπτικές εκπομπές, τη μουσική, τα βιβλία. Το Διαδίκτυο αναδεικνύει τα γούστα και τις προτιμήσεις του καθενός. Πλέον ο καταναλωτής έχει άφθονες επιλογές, που του προσφέρουν ηλεκτρονικά καταστήματα σαν το Amazon. Ο πελάτης μπορεί να συζητά τα προϊόντα, να λαμβάνει αυτοματοποιημένες προτάσεις, να του προσφέρονται ευκαιρίες από άλλα μαγαζιά κ.λπ. Συνακόλουθα, τώρα ο καθένας μετατρέπεται από παθητικός καταναλωτής σε ένα είδος «ενεργού παραγωγού», κάτι που γιορτάζεται με τυμπανοκρουσίες.

Το μοντέλο του συγγραφέα μοιάζει με τον παράδεισο της κοινωνίας της αφθονίας. Οι επιχειρήσεις του Διαδικτύου χαίρονται τα κέρδη ακόμα κι από το ένα βιβλίο, το ένα τραγούδι που θα πωληθεί στους φίλους του παραγωγού, το οποίο αθροιστικά με τα άλλα ερασιτεχνικά προϊόντα θα γίνει σεβαστό κέρδος και οι καταναλωτές χαίρονται που απολαμβάνουν εκατομμύρια επιλογές. Κι όλα αυτά συμβαίνουν καταφέρνοντας ένα ταυτόχρονο πλήγμα στις μεγάλες πολιτιστικές βιομηχανίες... Ο ενθουσιασμός είναι δικαιολογημένος. Τόσο τα μέσα παραγωγής όσο και η διανομή εκδημοκρατίζονται. Ωστόσο, όπως παραδέχεται και ο ίδιος ο Αντερσον, δεν έχουν όλοι λόγο να ζητωκραυγάζουν. Κερδισμένοι από τη «Μακριά Ουρά», σε οικονομικό επίπεδο, είναι όσοι προσφέρουν συγκεντρωτικές υπηρεσίες. Η νέα εποχή ευνοεί τους ισχυρούς, αν και δίνει κάποιες ευκαιρίες στους πιο «μικρούς».

Επιπλέον, σε πολιτισμικό επίπεδο είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις «την ήρα απ’ το στάρι», ενώ ο ανταγωνισμός απειλεί να κλείσει τα μικρά εξειδικευμένα καταστήματα. Οι δημιουργοί τώρα έχουν μετονομαστεί σε «παραγωγοί περιεχομένου» και εκτός από κάποιες αόριστες υποσχέσεις δεν έχουν να περιμένουν και πολλά. Στους μπλόγκερ επιδεικνύεται ως καρότο η εξαργύρωση της δωρεάν συγγραφής του ιστολογίου τους με φήμη ή άλλες δουλειές. Στα συγκροτήματα μουσικής ως αντίτιμο δίνονται οι εξίσου επισφαλείς προοπτικές περισσότερων εισιτηρίων σε συναυλίες τους, αλλά ούτε κι εδώ δεν διαφαίνεται η επιβίωση από τα κέρδη της εργασίας τους. Το σημαντικό βιβλίο του Αντερσον λέει ξεκάθαρα αυτό που μέχρι τώρα ήταν ταμπού: Η Google και μια σειρά άλλων διαδικτυακών μεγαθηρίων βάζει την πλατφόρμα, τη φιλοσοφία ώστε οι πολίτες να παράγουν δωρεάν περιεχόμενο και τα κέρδη να επιστρέφουν, σχεδόν όλα, στην ίδια τη Google και τις φιλικές της υπερδομές.

—Μανώλης Ανδριωτάκης,
Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής, 21 Δεκεμβρίου 2008

Ο Μανώλης Ανδριωτάκης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το βιβλίο του Blog: Ειδήσεις από το δικό μου δωμάτιο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη.

 
ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΜΗΝΑ
ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ
ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΣΑΣ
cart
Το Καλάθι σας είναι άδειο.

ΣΥΝΔΕΘΕΙΤΕ